Þótt litla hvíta eyjan vor sé ekki
af akurjörð og dýrum málmi rík,
hún á því meira af fjallatign og frelsi
og fegurð sem að virðist engu lík.
Og þó að stundum yrði hart um haga
og hafísbreiður þektu vík og fjörð,
hún var í augum sona og dætra sinna
er sólin skein hið besta land á jörð.
Því skal aðeins glaða söngva syngja
þótt sólargangur styttist undir haust,
það getur ekkert grandað því sem ástin
fékk gróðursett og varir endalaust.
Mig kallar Ísland, eyjan jöklahvíta,
í ykkar hendur framtíð mína sel,
en munið börn að stundum endar illa
margt ævintýrið sem að byrjar vel.
Kristján frá Djúpalæk